Van menswording naar samenleven: normatieve oriëntatie als brug
Met de uitwerking van het procesmatige mensbeeld en de formulering van een voorlopig normatief minimum bereikt dit eerste deel een punt van conceptuele afronding zonder doctrinaire afsluiting. De mens is in dit kader niet langer te begrijpen als drager van een vaste essentie, maar als een belichaamd, relationeel, narratief en reflexief ontwikkelingsproces dat zich stabiliseert binnen biologische, sociale, culturele en ecologische condities. Kwetsbaarheid en ontwikkelbaarheid vormen daarbij geen bijkomstige kenmerken, maar de constitutieve bestaanscondities van mens-zijn. Uit deze antropologische analyse volgen minimale normatieve oriëntaties — gelijkwaardigheid, ontwikkelingsruimte, relationele verantwoordelijkheid, pluraliteit van levensvormen en ecologische begrenzing — die niet als externe moraal worden opgelegd, maar als plausibele implicaties van gedeelde menselijke condities naar voren treden. Zij vormen geen gesloten ethisch systeem en evenmin een politiek programma. H...